Skip to content

De debutante

De debutante

“Het was echt lang, een olifantendracht, daar leek het op.”
“O, en hoe lang is dat?” vraagt een vriendin.
“Ik weet het niet precies, 14, 15 maanden…”.
“Zó lang?”
“Uhu” ze knikt en slaat haar glas in één teug achterover.
“En de bevalling?” 
“Bwah, soms pijnlijk, alles bij elkaar genomen viel het wel mee.”
Haar gezicht klaart op: “En dan opeens, was hij er.” 

Goed, denkt de man die bij hen zit. Goed, dan kunnen we eindelijk weer gewoon verder met ons leven. Dingen doen zoals een avondje uit met vrienden. Praten over voetbal en zo.

“Ach, eigenlijk was het allemaal zo erg niet.” zegt ze nu.

Haar echtgenoot kijkt haar stomverbaasd aan. Is ze het dan vergeten? Al de keren dat ze vertwijfeld stukjes tekst onder zijn neus schoof en vroeg of het écht goed was? De tranen toen ze doodmoe over de zoveelste correctieronde gebogen zat? Het tobben over de tijden: heeft gehad, gehad, of had zonder meer?  

De verzoening tussen de Nederlandse en Vlaamse taal. Een kleedje, dat trek je toch gewoon aan? Dat leg je toch niet op een tafeltje? En onderuit zakken, doe je dat niet in een lekkere zachte Vlaamse zetel, toch niet op een harde bank? 

Hoe ze een tijdlijn uitzette en merkte dat een meisje al 18 maanden lang zwanger in het boek ronddartelde. Ze liet haar dan maar snel bevallen, er zijn nu eenmaal grenzen aan relativiteit.

Ze moet dat alles vergeten zijn, vreest haar man. Hij hoopt maar dat ze al niet aan een tweede zit te denken. Hij weet het nog goed, die keren dat ze achteloos “hmm” bromde als antwoord zonder hem écht gehoord te hebben, haar hoofd in een fantasiewereld.

“Je zit weer bij je boek hé?” had hij dan gevraagd waarop ze stilletjes had geknikt. Soms was ze een beetje boos geweest, omdat ze gestoord werd terwijl de zinnetjes in haar hoofd aanklopten.

Nu zit ze daar, glunderend, een trotse moeder die haar eerste boekenjong tegen zich aandrukt, hem besnuffelt en trots aan de wereld toont. Eigenlijk had ze iets ernstigs willen schrijven, iets gewichtigs, échte literatuur. Iets maatschappelijk relevants. Maar wat uit haar pen vloeide was doordrenkt met moord, wraak en verraad. Ze was de dood vaak tegengekomen in de jaren dat ze als gerechtsarts werkte, ze kende haar maar al te best. Daarom kreeg ze ook een prominente rol in haar debuutroman.

Pat Craenbroek

Published inUncategorized

2 Comments

  1. Marianne Marianne

    Prachtig geschreven Pat. Dankjewel dat je ons zo een inkijkje gunt in het hoofd en leven van een beginnend auteur. Arme huisgenoten 😀 😉

    • Dag Marianne, ja zo gaat het. Is soms wel vervelend, want schrijven is heel leuk als je het zelf doet. Maar het neemt veel tijd in beslag, die je uiteraard niet aan de rest kan/wil besteden. En dat is niet altijd makkelijk voor mijn man. Op vakantie geeft dat soms wel eens onenigheid. Nu heb ik de kinderen order gegeven om met hem te gaan fietsen (en heel, heel lang weg te blijven); we lachen er vaak mee, maar soms zit er wat waarheid in als ik iemand vraag om hem wat bezig te houden zodat ik rustig kan schrijven…

Leave a Reply

Your email address will not be published.